Næstu skref?

Nú er liðin jafnlöng stund frá þjóðar-NEIinu stóra og mínu síðasta bloggi og kannski tímabært að meta stöðu mála í nýju ljósi. Rifjum upp nokkuð af því sem fólk vildi sýna eða koma til skila með þáttöku sinni í þjóðarathvæðagreiðslu og hressilegu þjóðarNEI-i í kosningunum:

Margir báru við siðferðilegri skildu sinni sem borgara í lýðræðislegu landi að neita réttar síns. Í afbakaðri lýðræðisást sinni minntu jafnvel sumir á örlög Mandela og fleiri í þessu samhengi!

Sumir vildu gefa til kynna að þau skilyrði og lánakjör sem okkur væru boðin í þessu máli væru of ströng og við krefðumst betri skilmála, ekki sýst til að geta örugglega staðið undir þessu öllu.

Svo var það þriðji hópurinn og hann fór mikinn í undangenginni umræðu, en það voru þeir sem vildu láta afdráttalaust þá skoðun sína í ljós að íslenska þjóðin bæri enga skildu til að greiða neitt af þessum meintu skuldum. Hugsanlega skiptust svo þessi hópur í tvennt þegar e.t.v. kæmi að því að dómstólar myndu dæma okkur til að borga, hvað við myndum þá gera? Líklega fara með það í þjóðarathvæði líka, og sennilega neita þá líka? Þetta hefðu ýmsir mátt svara betur fyrir.

Skilingur umheimsins á boðskap þessarar makalausu þjóðarathvæðagreiðslu er án efa því miður sá síðastnefndi, þ.e.a.s. að hér sé þjóð sem ekki axlar ábyrgð á skuldbindingum sínum við hinn siðmenntaða heim. Einstaka skríbentar hafa þó nennt að hafa fyrir því að setja sig inn í málin og öðlast meðaumkun yfir okkar smáu og hrjáðu þjóð. Hins vegar hefur boðskapur og skoðanir þessara sömu manna hingað til ekki átt upp á pallborðið hjá hægrisinnuðum markaðshyggjumönnum. Hér áður fyrr hefðu hefðu skíkir verið kallaðir "andkapítalistar" eða e.t.v. "afturhaldskommatittir".

Eitt var þessum hópum sameiginlegt þó, en það var að öflugt þjóðarNEI myndi gefa okkur betri samningsstöðu eftir á. Nú er nokkuð um liðið,en lítil áhrif virðist hún hafa haft þessi bætta samningsstaða enn sem komið er a.m.k. Hins vegar hefur það gerst að málið virðist nánast vera horfið og hver skildi vera skýringin á því? Að mínu mati er hún sú að þjóðin hefur enn ekki séð eða fengið að þreifa á neinum augljósum afleiðingum þessa alls. Nú virðist það vera að sjórnarandstæðingum og fleirum hafi tekist að koma stórum hluta þjóðarinnar inn í þá meinloku þetta hafi engar afleiðingar, engar dómsdagsspár séu að rætast!

Í þessu liggur meinlokan. Afleiðingarnar eru ekki augljósar hér og nú en það kemur að því að þjóðin stendur frammi fyrir gjalddögum að stórum lánum sem ekki er fyrirséð að til sé fyrir, með öðrum orðum greiðsluþrot ríkissjóðs,- þjóðargjaldþrot. Því er það svo að þegar öllu er á botninn hvolft þá eru það við sem þurfum að ná samningum og niðurstöðu um þessi mál og þar er okkur sem liggur á, ekki viðsemjendum okkar!

Rangtúlkun Bjarna Ben.

Þá er þjóðarathvæðagreiðslan búin. Þrátt fyrir að umfjöllunarefnið væri úrelt og úrslitin löngu ljós (enda engin sem mælti með já-i) vildi ríkisstjórnin ekki hindra framgang lýðræðisins og réttar fólks að fá að kjósa. Þetta ber að meta. Gleymum því ekki að það var ekki sjálfgefið. Ríkisstjórn undir forustu Davíðs Oddssonar tók þennan rétt af fólki þegar hún var í sömu stöðu á sínum tíma. Því til viðbótar var þá ausið út þvílíkum fúkyrðaflaumi í garð forsetans landsins fyrir að hindra með þessum hætti framgang mála ríkisstjórnarinnar!

Það kemur því úr hörðustu átt, og er engan vegin viðeigandi, þegar núverandi formaður Sjálfstæðisflokksins segir niðurstöðu þjóðaratkvæðagreiðslunar sýna að sjálfstæðismenn "hefðu haft rétt fyrir sér"!

Í fyrsta lagi þá var það ekki andstæða sjálfstæðisflokksins eða röksemdarfærsla þeirra sem færði landinu betri samningsaðstöðu gangvart viðsemjendum okkar. Það má augljóst vera að það var synjun forsetans og sú athygli sem hún vakti og sá stuðningur sem sem okkur barst víða að í kjölfarið sem gaf okkur þessa bættu samningsstöðu. Af þeirri ástæðu lágu fyrir mun betri samningsdrög en áður, þegar athvæðagreiðslan okkar fór fram. Af þeirri ástæðu var enginn að hveta fólk til að segja já og þess vegna sögðu svo til allir nei sem tóku þátt.

Ef við hinsvegar hefðum búið við stjórnunarhætti og viðhorf Sjálfstæðisflokksins þá ætti forsetinn helst ekki að geta neitað lögum staðfestingu (sem augljóslega hefur nú fært okkur betri stöðu) eða að öðrum kosti yrðu lögin dregin til baka og kosningarétturinn þannig tekinn af almenningi.

Staða hagkerfisins daginn fyrir kosningu

Ástandið er nú reyndar ekki alslæmt!

Samdráttur í þjóðarframleiðslu í fyrra var minni en spáð var (6,5% í stað 8-10%). Og það sem meira er:"Landsframleiðsla er talin hafa aukist um 3,3% að raungildi frá 3. ársfjórðungi 2009 til 4. ársfjórðungs 2009. Fjárfesting jókst um 16,6%, fyrst og fremst vegna kaupa á skipum og flugvélum. Einkaneysla jókst einnig um 1,4%..." (af vef Hagstofu íslands). - og þetta án þess að "Icesave" deilan sé leyst!

Það sem stendur þessari þjóð fyrir þrifum er ekki stjórn eða stjórnarandstaða heldur aðgangur að erlendu lánsfé. Án þess er tómt mál að tala um fjárfestingar hér og uppbyggingu þar. Þessvegna þarf bæði að leysa "Icesave" og að öðru leyti ná sátt við evrópskt og alþjóðlegt bankakerfi. Þessu mættu fleiri fara að átta sig á sem glymja hátt þessa dagana!

Stjórnleysi?

Talsvert ber á upphrópunum, aðallega frá miðaldra körlum sýnist mér, um að það sé stjórnleysi á Íslandi um þessar mundir. Það er eðlilegt, þetta eru aðallega sjálfstæðismenn og þeir kunna best við einræðið sem hér ríkti!

Hvað finnst annars sjálfstæðismönnum um beitingu forsetans á málskotsréttinum, finnst þeim það hafa verið þjóðinni til ógagns? Vildu þeir ekki fella þennan rétt burtu, eða a.m.k. að hann hefði ekkert með að beita þessu ákvæði? Sagt er að eftir synjun forsetans sé komið fram samningstilboð sem spari þjóðinni 50 milljarða miðað við það sem var. Sem betur fer var þetta ákvæði í stjórnarskránni, sem betur fer beitti forsetinn því, sem betur fer náðu sjálfstæðismenn ekki að kveða það í kútinn á sýnum tíma og sem betur fer eru þeir ekki við völd!

Af búnaðarþingi

Bændurnir já, víla þetta ekki fyrir sér!

Finnst sjálfsagt að það fari 10 milljarðar úr tómun ríkissjóð í allskonar styrki og niðurgreiðslur til þeirra. Þetta sé besta fyrirkomulag sem til er og því megi nú alls ekki breyta.

Finnst líka ekkert sjálfsagðara en að skattgreiðendur borgi líka félagsgjöldin þeirra, litlar 500 milljónir til að halda úti Bændasamtökunum sínum.

Á sama tíma krefjast þeir eignaréttar á stórum hluta lands og landsgæða, eigi bæði fjöll og dali - svona privat!

Nú svo eru það skuldirnar, þær eiga helst einhverjir aðrir að taka á sig að verulegu leyti. Atla Gíslasyni finnst jafnvel koma til greina að setja sérlög á fjármögnunarfyrirtæki til að þurka út skuldir bænda!

Segi bara eins og skáldið: "Var það eitthvað fleira sem ég get gert fyrir yður?"