Næstu skref?

Nú er liðin jafnlöng stund frá þjóðar-NEIinu stóra og mínu síðasta bloggi og kannski tímabært að meta stöðu mála í nýju ljósi. Rifjum upp nokkuð af því sem fólk vildi sýna eða koma til skila með þáttöku sinni í þjóðarathvæðagreiðslu og hressilegu þjóðarNEI-i í kosningunum:

Margir báru við siðferðilegri skildu sinni sem borgara í lýðræðislegu landi að neita réttar síns. Í afbakaðri lýðræðisást sinni minntu jafnvel sumir á örlög Mandela og fleiri í þessu samhengi!

Sumir vildu gefa til kynna að þau skilyrði og lánakjör sem okkur væru boðin í þessu máli væru of ströng og við krefðumst betri skilmála, ekki sýst til að geta örugglega staðið undir þessu öllu.

Svo var það þriðji hópurinn og hann fór mikinn í undangenginni umræðu, en það voru þeir sem vildu láta afdráttalaust þá skoðun sína í ljós að íslenska þjóðin bæri enga skildu til að greiða neitt af þessum meintu skuldum. Hugsanlega skiptust svo þessi hópur í tvennt þegar e.t.v. kæmi að því að dómstólar myndu dæma okkur til að borga, hvað við myndum þá gera? Líklega fara með það í þjóðarathvæði líka, og sennilega neita þá líka? Þetta hefðu ýmsir mátt svara betur fyrir.

Skilingur umheimsins á boðskap þessarar makalausu þjóðarathvæðagreiðslu er án efa því miður sá síðastnefndi, þ.e.a.s. að hér sé þjóð sem ekki axlar ábyrgð á skuldbindingum sínum við hinn siðmenntaða heim. Einstaka skríbentar hafa þó nennt að hafa fyrir því að setja sig inn í málin og öðlast meðaumkun yfir okkar smáu og hrjáðu þjóð. Hins vegar hefur boðskapur og skoðanir þessara sömu manna hingað til ekki átt upp á pallborðið hjá hægrisinnuðum markaðshyggjumönnum. Hér áður fyrr hefðu hefðu skíkir verið kallaðir "andkapítalistar" eða e.t.v. "afturhaldskommatittir".

Eitt var þessum hópum sameiginlegt þó, en það var að öflugt þjóðarNEI myndi gefa okkur betri samningsstöðu eftir á. Nú er nokkuð um liðið,en lítil áhrif virðist hún hafa haft þessi bætta samningsstaða enn sem komið er a.m.k. Hins vegar hefur það gerst að málið virðist nánast vera horfið og hver skildi vera skýringin á því? Að mínu mati er hún sú að þjóðin hefur enn ekki séð eða fengið að þreifa á neinum augljósum afleiðingum þessa alls. Nú virðist það vera að sjórnarandstæðingum og fleirum hafi tekist að koma stórum hluta þjóðarinnar inn í þá meinloku þetta hafi engar afleiðingar, engar dómsdagsspár séu að rætast!

Í þessu liggur meinlokan. Afleiðingarnar eru ekki augljósar hér og nú en það kemur að því að þjóðin stendur frammi fyrir gjalddögum að stórum lánum sem ekki er fyrirséð að til sé fyrir, með öðrum orðum greiðsluþrot ríkissjóðs,- þjóðargjaldþrot. Því er það svo að þegar öllu er á botninn hvolft þá eru það við sem þurfum að ná samningum og niðurstöðu um þessi mál og þar er okkur sem liggur á, ekki viðsemjendum okkar!